Ik groet je

 Vandaag drink ik samen met jou een kopje thee

mijn grote lieve knuffelbeer, mijn zachtaardige broer

Ik groet je nu

Je weet dat ik van je houd.

Je weet dat ik altijd bij je ben

en vandaag thee met je drink

met een klein stukje aardbeientaart

Paul

1 juni 1948 - 17 augustus 1976

Huidhonger

Afgelopen week kreeg ik een dichtbundel  van Hein Stufkens als verjaardagscadeau, Voor mij een een vorm van troost

 

Madeliefjes onder de boom

Er was een tuin met madeliefjes  onder de beuk

Een plek aan het water.

Een plek van rust.

Althans dat leek zo.

Zij zat onder de boom

Niemand zag haar

Ook hij niet

maar deed alsof hij haar wel zag

Hij loog

zoals hij dat gewend was

of ontkende 

wat hem niet uitkwam

Niets was zijn verantwoordelijkheid

Het ligt aan de ander

die hij dan op deze wijze het

bestaansrecht afnam.

De tuin verdween

De beuk staat er nog

Ze mist de boom maar

weet dat ze er nooit meer komen zal.

De madeliefjes zijn vertrapt

net zo zoals zij vertrapt is.

 

De horizon van de hoop

 

Door de pijn heen

zie ik de horizon van de hoop

Al is er maar een vleugje licht.

Ik sta op een randje.

De vriendelijkheid en goedheid ontbreekt

Het kwellen gaat onverminderd door

en doet mij wankelen.

Toch kijk ik naar de horizon en het licht

en houd ik mij vast aan de kracht van mijn verbeelding

Elidamarian 2024

Poes Nel

 - Willem Wilmink (1936-2003) - Kon onze poes Nel maar praten

Kon onze poes Nel maar praten

In storm en regen kwam ze bij ons aan,
een in elkaar gedoken natte kat.
en ze is nooit meer bij ons weggegaan
toen ik haar koffiemelk gegeven had.

De dierenarts bekeek ons nieuwe beest.
Hij zei: ‘Ze hebben ‘t in elkaar getrapt.
Haar leven is verschrikkelijk geweest.
Ze is misschien maar net op tijd ontsnapt.’

Ze woont al jaren bij ons. Ze is dik.
Ze vindt het leven niet onaangenaam,
maar soms zitten haar ogen nog vol schrik,
alsof er boeven lopen langs het raam.

Ze merkt het als we praten over haar;
dan komt ze bij ons zitten en je ziet
hoe ze dan denkt: wat men vertelt is waar.
Wat ik heb meegemaakt, je gelooft het niet.

Soms komen we naar huis, laat in de nacht,
en dan begint ze zelf een soort gesprek
en mekkert iets van: ’Ik heb lang gewacht.
Ik werd van eenzaamheid een beetje gek.’

We zagen een dood katje in de goot
en dat vertelde ik haar wel zevenmaal.
Ze houdt veel van gedichten over dood,
liefst in het Engels, in die zachte taal.

Ze weet van vroeger, toen ze baby was
en melk mocht drinken uit haar moeders huid:
ze zit op schoot of desnoods op een tas
te melken met een dromerig geluid.

Maar heeft ze zelf ooit kinderen gehad?
En is ze veertien of al zestien jaar?
Er gaat veel om in onze oude kat.
Zij weet veel meer van ons dan wij van haar.

(Uit: Verzamelde liedjes en gedichten. Prometheus - Beeld: Min Zhen ‘zwarte kat’, 18e eeuw)

Lichtgevende boom

Al jaren staat hij daar

en richt zijn lichtgevende bladeren naar de zon.

Een boom die troost 

Je oog wordt aangetrokken door het helle geel

zodat je alles vergeet

Er is enkel het geel

Elk jaar weer

 

Niemand weet

 Daar gaat ze

sterk als altijd

de wind om haar heen als een scherm

om te beschermen

maar de orkaan komt erdoorheen

gericht ,opzettelijk, beschadigend

vernederend, bestolen 

tot ver over haar grens

haar identeit mag er niet zijn 

haar eigen ik

ze mag er niet zijn. Ze weet hoe het komt

maar ze is te alleen en gaat

te beschadigd om dit geweld de rug te keren

Daarom gaaat ze

Naar het allerlaatste eind

totdat je haar niet meer ziet

Als ik kon toveren

 Als ik kon toveren

Dan stonden er dit soort bomen

her en der verspreid in het bos

Niet te veel

maar een enkele.

In de zomer en in de winter

laten zij kleurige dansende lichtplekjes zien.

Dan zou ik weten

dat alles mogelijk is.

© Marian

Rozen

Buitenkunst

Met Haiku
"Samen onder de beuk
Potlood glijdt over papier
Vogels kwetteren"

Collage, potlood, oliepastel op papier

Oktober

Existing

Gedicht

Je bent zo
mooi
anders
dan ik,

natuurlijk
niet meer of
minder
maar

zo mooi
anders,

ik zou je
nooit

anders dan
anders willen.

Uit: Vertel hoeveel ik van je hou, Hans Andreus.